Met een warm hart werden we ontvangen bij de familie van Emelia. Het eten stond al klaar op tafel en dus konden we zo aanschuiven.
Overdag hobbelden we mee met de dingen van alledag. S morgens gingen we naar de markt, waar Wendy trouwens de enige blanke was, af en toe voelde ze een hand op haar arm en werd veel bekeken. Er werden boodschappen gekocht voor de hele dag. Smiddags waren oom en tante druk met taarten bakken die ze verkochten aan mensen die deze bestelden voor de kerst. Wij dachten te helpen maar dat mocht niet helaas.... Daarna de taarten brengen naar de mensen, en tussendoor bij een eetstalletje langs de kant van de weg lekker eten. Aan eten is ons niet ontbroken dit bezoekje.. We werden erg verwend..
Emelia zag ook voor de eerste keer haar neefje en natuurlijk haar opa. Het waren fijne dagen die om zijn gevlogen. En dan natuurlijk ook weer afscheid nemen... zal het een thema worden in deze reis? het was moeilijk voor Emelia. Opa is al 95 jaar en we beseffen natuurlijk dat we niet ieder jaar hiernaartoe zullen gaan... Maar het was ook goed, het is inderdaad zo dat je nu hier zo ver weg intens beseft wat voor lieve vrienden en familie we hebben en dat we daar erg gelukkig mee zijn!!!!
Terug naar het vliegveld zijn Emelia en Wendy allebei ziek, al dat eten was waarschijnlijk iets te veel van het goede... Met een zakje onder de mond staan we in de rij van de douane.. (nee we hebben niets aan te geven! ) Dat was dus een lange vlucht....
Overdag hobbelden we mee met de dingen van alledag. S morgens gingen we naar de markt, waar Wendy trouwens de enige blanke was, af en toe voelde ze een hand op haar arm en werd veel bekeken. Er werden boodschappen gekocht voor de hele dag. Smiddags waren oom en tante druk met taarten bakken die ze verkochten aan mensen die deze bestelden voor de kerst. Wij dachten te helpen maar dat mocht niet helaas.... Daarna de taarten brengen naar de mensen, en tussendoor bij een eetstalletje langs de kant van de weg lekker eten. Aan eten is ons niet ontbroken dit bezoekje.. We werden erg verwend..
Emelia zag ook voor de eerste keer haar neefje en natuurlijk haar opa. Het waren fijne dagen die om zijn gevlogen. En dan natuurlijk ook weer afscheid nemen... zal het een thema worden in deze reis? het was moeilijk voor Emelia. Opa is al 95 jaar en we beseffen natuurlijk dat we niet ieder jaar hiernaartoe zullen gaan... Maar het was ook goed, het is inderdaad zo dat je nu hier zo ver weg intens beseft wat voor lieve vrienden en familie we hebben en dat we daar erg gelukkig mee zijn!!!!
Terug naar het vliegveld zijn Emelia en Wendy allebei ziek, al dat eten was waarschijnlijk iets te veel van het goede... Met een zakje onder de mond staan we in de rij van de douane.. (nee we hebben niets aan te geven! ) Dat was dus een lange vlucht....
We zijn inmiddels weer in Bangkok, nog een beetje slapjes van de reis en de fysieke ontberingen, maar gelukkig gaat het al weer wat beter met ons! Zondagavond stappen we in de bus naar Ko Samui een eiland aan de oostkust van Thailand. Daar zullen we kerst en oud en nieuw doorbrengen, alhoewel we totaal geen kerstgevoel hier hebben beleefd tot nu toe. Maar om die reden gaan we daar ook niet naartoe, zoals jullie wellicht weten ;-) (op Ko Samui gaan we naar een resort waar we de kerstgedachte op een andere manier willen beleven door een aantal dagen te vasten. Waarom? Omdat we er van overtuigd zijn dat het gezond is om eens in de zoveel tijd je lichaam schoon te maken van alles wat je in de loop der jaren in je mondje gestopt hebt en dat is niet niks! Verder denken we dat een schoon gezond lichaam ook onze geest positief zal beinvloeden. Maar dat is onze mening! In ieder geval zijn we niet de eersten en zeker niet de laatsten die dit doen. Voor degenen die bezorgd zijn: we worden goed begeleid hierin, dus denk aan ons als je met kerst je buikje vol eet!) Maar we kijken eerst wel hoe we ons voelen, wordt dus vervolgd! Fijne kerst en al jullie mooiste dromen gewenst in 2007!
