In Hanoi staan onze vrienden Danny en Bas ons op te wachten, heel fijn maar ook raar om hen hier te ontmoeten. Hanoi voelt door hun aanwezigheid een stuk vertrouwder en minder exotisch. Zeker als we onze eerste avond in een "westerse" stijl restaurant met z'n vieren wat eten, voelt het net alsof we even weer in Nijmegen zijn. Ook heel leuk voor de verandering! Zij reizen komende tijd een stuk met ons mee.
De dag dat we aankomen wordt het Tet feest gevierd in Vietnam (Vietnamees oud en nieuw). Tijdens het Tet feest worden alle overledenen herdacht. Ze komen terug naar de aarde, waar in elk huis voor hen geofferd wordt. We zien op kleine tafeltjes veel etenswaar liggen (de kippen zijn niet aan te slepen...) en ruiken overal de geur van wierrook en offer vuurtjes. We bewonderen het grote vuurwerk spektakel aan het meer samen met duizenden vietnamezen. Ooohs en aaahs en geklap en gejuich bij elke mooie fontein van licht en kruit! Erg leuk! Om 00.00 's nachts worden we uitgenodigd bij de familie van het hotel om daar oud en nieuw te komen vieren. We worden volgestopt met traditionele "lekkernijen"; voor ons helaas niet echt een traktatie (jammer dat de springroll; oftewel de vietnamese loempia niet op het menu staat; want dat is ons favoriete voorgerecht gedurende ons verblijf in Vietnam: hoe kan het ook anders :-)! Maar als de oma des huizes (of in dit geval des hotels) breed glimlachend je glas blijft inschenken met een soort wijn en je bord volgooit met eten, kun je niets anders dan glimlachend meedoen.
We besluiten Hanoi te verlaten en vertrekken naar het bergachtige Noord-westen van Vietnam, waar nog veel bergvolkeren proberen op authentieke wijze te leven. Later blijkt in een gesprek met onze gids dat dit steeds moeilijker wordt met alle verlokkingen van de economische vooruitgang voortkomend uit het toerisme.
We trekken vanuit Sapa naar een aantal dorpen; de paden die we volgen zijn omringd door prachtige rijstterrassen in alle kleuren groen. De locale bevolking (met name Black Hmong) loopt met ons mee. Ze proberen onze aandacht te trekken door te vragen hoe we heten, waar we vandaan komen en hoeveel broers en zussen we hebben. Erg knap dat ze door het vele contact met toeristen een aardig mondje engels spreken. Als we Holland zeggen, dreunen ze op: "Holland: small country, tall people". Van wie zouden ze dat geleerd hebben? ;-)Maar in eerste instantie zijn de gesprekjes bedoeld om hun sieraden verkopen: "Ohh buy from me" horen we van de kinderen die samen met hun moeders zo hun bestaan vormen. "You promise!!!" hoe kun je een verongelijkt kindergezichtje dan nog weigeren iets aan je te verkopen...We lopen daardoor al snel met wat extra armbandjes rond. Onze gids Pet kijkt wat bedrukt. Bij navraag blijkt dat ze problemen heeft met haar Red Dzao achtergrond. De Red Dzao is een bergvolk dat sinds mensenheugenis leeft volgens bepaalde tradities. Tradities spelen een grote rol in het dagelijkse leven. Pet's ouders willen dat ze het gidsen opgeeft en terug komt naar het dorp waar uithuwelinking en rijstverbouwen haar te wachten staat. Dit staat lijnrecht tegenover Pet's toekomstdromen, namelijk het zelf kiezen van een partner en hogerop komen in deze wereld (het liefst in Ho chi Min city!)Ze heeft het er moeilijk mee en is bang dat haar ouders naar Sapa komen om haar naar huis mee te nemen.
We overnachten 2 nachten bij de locale bevolking, waar we de heerlijkste maaltijden te eten krijgen ( hoe doen ze dat op alleen een open vuurtje??) en worden getracteerd op heerlijke zelfgemaakte rijstwijn! Door Pet ook wel "happy water" genoemd. Enne happy wordt die Pet er wel van...
Na onze avonturen in Sapa is het een beetje bijkomen op de boot in Halong Bay. Halong Bay ligt in de golf van Tonkin en is in feite een stuk zee waar honderden rotsen vanuit het water omhoog komen. Onwerkelijk en adembenemend mooi. Ondanks dat we bewolkt weer hebben genieten we vanaf het dek van mooie uitzichten en een prachtige sterrenhemel wanneer de avond valt. wederom valt er culinair veel te genieten. Het eten op de boot is geweldig met veel vis en ander lekkers uit de zee. Hoogtepuntje is ook de gigantische grot die we bezoeken, maar we laten de foto's wel spreken over dit gebied.
We reizen van het noorden richting het midden van Vietnam, de keizerlijk stad Hue staat op het programma. Hiervoor nemen we de nachttrein. De rit van 15 uur is een ware uitputtingsslag. We zitten namelijk op kunststof stoelen gedurende de hele rit, weinig beenruimte, veel harde vietnameze jengelmuziek en bij elk station de lucht van urine...een hele ervaring! We troosten ons met het feit dat er nog een treinklasse is die het slechter heeft, namelijk de passagiers op de houten banken.
Hue heeft als grote trekker de DMZ toer. Iedereen die naar Vietnam komt kan niet om het stukje geschiedenis heen wat bij ons de Vietnam oorlog heet en door de vietnamezen heel toepasselijk de Amerikaanse oorlog wordt genoemd. De DMZ (DeMilitarized Zone) toer neemt je mee naar een aantal plekken in Vietnam waar de oorlog z'n sporen diep heeft nagelaten. Indrukwekkend en tegelijkertijd ook leerzaam omdat het ons een beetje inzicht biedt in de impact van de oorlog voor de vietnamezen. Daarnaast wordt ook weer duidelijk hoe gruwelijk en onzinnig oorlog is. Bekende termen zoals: tet-offensief, Hamburger hill, Ho chi minh en Vietcong worden door de uitstekende gids uitgelegd en in de geschiedenis geplaatst en krijgen hierdoor meer betekenis, dan alleen maar namen die je kent van amerikaanse films over de oorlog. De impact van de oorlog is nu nog te zien en te voelen. Waar ooit bossen en wouden hebben gestaan is het nu kaal of voorzichtig weer aan het groeien. Bommen en chemische ontbladeringsmiddelen zoals Agent Orange hebben veel schade aangericht. De bevolking heeft nu nog te lijden van de chemische troep die de Amerikanen hebben uitgestort over dit land. Veel verminkingen, afwijkingen en handicaps bij vietnamezen zijn schrijnend om te zien(onze buschauffeur heeft 2 extra duimen...).
Na een korte stop in Hue reizen we door naar Hoi An. Een openlucht museum met al haar mooie rustieke gebouwen en straatjes. Gelegen aan een schattig haventje; doet Hoi An qua architectuur en met name kleuren een beetje denken aan Mexico. Erg leuk om rond te slenteren en een koffie te pakken op de vele terassen. Dat doen we dus veel! Wendy en Danny doen ook nog mee aan een kookcursus en kunnen nu dus rijstnoedels maken! Verder doen we hier niet zoveel behalve dan heel veel shoppen, want dat is hier ook erg leuk! Zelfs Bas doet mee!
Na al dat geshop zijn we weer toe aan wat rust. De temperaturen zijn inmiddels ook behoorlijk gestegen nu we zuidelijker zijn afgezakt. Op naar het strand dus!
In Nha trang een mooie badplaats rusten we even uit van alle indrukken die we op hebben gedaan. Wendy, Emelia en Danny gaan een dagje duiken en Bas vermaakt zich op het vasteland. Met nog een paar dagen over van de vakantie van Danny en Bas moeten we richting Ho Chi Minh stad, waar hun vliegtuig vertrekt naar Nederland.
Ho Chi Minh, door veel vietnamezen nog stug Saigon genoemd is in alle opzichten een heel andere stad dan Hanoi. Groter en bruisender is het absoluut geen tegenvaller. Hier zie je terug dat Vietnam op de drempel staat naar meer welvaart. Maar voor wie? Alleen voor een kleine groep mensen lijkt het. Want naast de vele borden die de opening van Gucci en andere dure merkwinkels aankondigt, lopen hier om 1 uur 's nachts kinderen van 10 over straat sigaretten te verkopen! Armoede is hier zeer aanwezig ondanks de tekenen van westerse welvaart in de stad. Schokkend om de verschillen zo duidelijk te zien.
Wel fijn is te merken dat de grote amerikaanse ketens nog niet hun intrede hebben gedaan. Die enge clown van Mc Donalds staat hier nog niet te zwaaien op straat. Wel is er een vietnamese variant op de gouden M: Lotteria! Logo lijkt verdacht veel op het amerikaanse voorbeeld. Maar hoe lang blijft de Lotteria nog alleenheerser in hamburgerland? Gelukkig houden de meeste vietnamezen het nog bij Pho (spreek uit: Foe) een rijstnoedelsoep dat als nationaal gerecht kan worden beschouwd. Iedereen eet het hier op elk moment van de dag. Je hebt zelfs Pho ketens zoals Pho 2000 waar Bill Clinton ook nog van een Pho heeft genoten. Voor Danny en Bas helaas even geen Pho meer (maar Danny kan het nu ook thuis maken!) want ze vliegen terug naar Nederland.We nemen afscheid van onze vrienden en kijken terug op een fijne tijd met z'n vieren. Wat gaan drie weken snel voorbij! Het zal wennen zijn om straks weer 3 weken vakantie te hebben als je gewend bent aan een aantal maanden...We merken dat het reistempo er behoorlijk ingehakt heeft. Echter het reistempo gaat vanaf nu weer een tandje lager, omdat we merken dat we daar weer behoefte aan hebben. Voor ons wordt het weer wennen met z'n tweeen. Met z'n vieren is toch wel erg gezellig! maar met nog bijna twee maanden te gaan verheugen we ons ook op de nieuwe avonturen en ervaringen! Af en toe overvalt ons het verlangen om een kort bezoekje aan het thuisfront te brengen (zeker nu we Bas en Danny uitzwaaien), hoe zou het daar zijn? Hoe gaat het met iedereen? Een dubbel gevoel, waaruit maar weer blijkt: "Home is where the heart is"
