Een intense tijd...

Waar zullen we beginnen deze keer? Gewoon maar bij het begin lijkt ons...

Harry en Tiny (Wendy's ouders) zijn in Bangkok aangekomen. Het is fijn ze weer te zien. We willen ze graag van alles laten zien hier; maar eerst lekker samen van het thaise eten genieten en over al onze en hun belevenissen kletsen. Omdat ze met een groepsreis mee zijn (Djoser) zien we ze slechts 2 dagen in Bangkok. Daarna vertrekken ze richting het oosten waar wij ze over een paar dagen achterna reizen om met hen te gaan wandelen in het Khao Yai National Park.
De dag dat we willen vertrekken krijgen we een telefoontje (lang leve de mobiel), het is de reisleider van djoser; waarom belt hij nou?? Hij vertelt ons dat het niet goed gaat met Harry, hij kan niet meer praten en lopen gaat erg moeilijk. Het zou wel eens een beroerte kunnen zijn vertelt hij ons, ze moeten zo snel mogelijk terug naar Bangkok om naar een goed ziekenhuis te gaan.
He? Wat zegt hij allemaal?? Dat kan helemaal niet!! Het gaat toch goed met hem dat hebben we een paar dagen geleden nog gezien!! Wat er op zo'n moment in je omgaat is moeilijk te beschrijven......
We vertrekken in alle haast en paniek ook naar het ziekenhuis, maar het duurt lang voordat de ambulance met Harry en Tiny er zijn, ze zitten inmiddels een aantal uren van Bangkok vandaan.
Het wachten op de ambulance maakt het er niet makkelijker op: " hoe zal hij eruit zien, kunnen we dit wel aan??"
Eindelijk zien we een ambulance (die vanuit Kanchanaburi is vertrokken) aankomen. Tiny ziet er verslagen uit. Harry lijkt ons niet te herkennen, hij reageert niet wanner hij naar ons kijkt.
Harry gaat direct onder de scan en wij gaan op de automatische piloot alles regelen, verzekering, ziekenhuis, hotel.

De eerste 3 dagen zijn kritiek vertelt de arts ons (in deze periode kan het nog alle kanten opgaan, dus Harry's toestand zou mogelijk nog kunnen verslechteren). De artsen willen onderzoeken waar de oorzaak ligt van de beroerte en geven opdracht voor een scan en een hartfilm..
Na 3 dagen is de kritieke fase voorbij, en alles is gelukkig stabiel gebleven! De oorzaak is inmiddels ook bekend: hij heeft een herseninfarct gehad waardoor er schade is ontstaan in zijn linkerhersenhelft, dit houdt in dat met name zijn spraakgebied is aangetast. Hij mag van de I.C. af naar een reguliere kamer. Het is heel normaal hier dat wij ten alle tijde bij hem mogen zijn en dat zijn we dan ook. We wisselen elkaar af zodat een van ons dag en nacht hem gezelschap kan houden. Belangrijk omdat hij zeker in de eerste dagen moeite heeft te communiceren met de verpleegsters en de artsen.
Met de dag zien we het gelukkig beter met hem gaan, zijn spraak komt langzaam weer op gang, hij krijgt logopedie en fysiotherapie. De arts komt elke dag met ons praten en neemt werkelijk alle tijd, ook de verpleging is erg aardig en komen bij het minste geringste voor je langs, dat voelt warm en welkom (hoe raar dan ook).
Het is een intense tijd hier in het ziekenhuis met z'n vieren. We zijn iedere minut van de dag bij elkaar en delen alle emoties. Wij beseffen ons dat we er in Nederland nooit zo intensief voor Harry en ook Tiny zouden kunnen zijn en genieten hier ondanks alles van.
Na 14 dagen mogen Harry en Tiny terug naar Nederland vliegen. Wij besluiten hier te blijven omdat we gelukkig zien dat het steeds beter gaat en er vanuit Nederland komt een verpleger overkomt om samen met hen terug te reizen. Het voelt vreemd dat ze terug vliegen na deze intensieve en emotionele tijd.......We genieten nog van onze laatste dag met z'n vieren in Bangkok.

Wij pakken de draad weer op en reizen af naar Chang Mai (Noord Thailand).
Een stad waar we eindelijk weer wat frisse lucht kunnen opsnuiven in een natuurlijke omgeving. We zijn van plan hier even bij te komen van de afgelopen weken.
Echter na twee dagen volgt alweer een telefoontje: De opa van Wendy is overleden (Harry's vader). We wisten dat het niet goed met hem ging, maar hieraan dachten we even niet.
Wat moeten we doen? Vooral Wendy is in tweestrijd met haarzelf, wel of niet terug vliegen? Het is moeilijk en we worden heen en weer geslingerd van de ene naar de andere emotie. We bekijken de vluchten die er zijn, of juist niet zijn. We zouden zondag kunnen vliegen maar redden de begrafenis dan waarschijnlijk niet... Uiteindelijk besluiten we hier opa te herdenken en afscheid van hem te nemen op onze eigen manier. Na de begrafenis krijgen we weer wat rust, we weten dat alles goed verlopen is thuis en hebben zelf goed afscheid genomen. We merken dat we weer om ons heen kijken en ervan kunnen genieten.
We genieten van de natuur die Chang Mai ons biedt, gaan de jungle in en maken een trip naar het hoogste punt van Thailand. En ja we hebben een kookcursus gevolgd, dus ook Wendy kent nu de beginselen van de Thaise keuken en begrijpt Emelia nu beter wanneer ze dit thuis samen in praktijk gaan brengen!! (het thaise eten verveelt ons nog lang niet!)
Na een paar dagen vertrekken we van Chang mai naar de gouden driehoek: Birma, Laos en Thailand. We overnachten daar om de volgende dag over de Mekong naar Laos te varen richting Luang Prabang!

Wouw, wat is die tocht ongelooflijk mooi! We worden gedurende de hele tocht omgeven door een ruig bergachtig landschap! Af en toe onderbroken door kleine dorpjes en bijbehorende tafereeltjes.
Luang Prabang is een klein stadje midden in de ruige natuur ingeklemd tussen de Mekong en de Nham Ka rivier. We kunnen nog steeds niet geloven dat we hier echt rondlopen. Het is een verademing om hier te zijn, bijna geen auto's niet te veel toeristen, de stad ademt rust uit! We ontmoeten veel mensen hier, de sfeer is goed en we genieten van alles om ons heen!!
Vanuit hier trekken we verder Laos in, maar dat de volgende keer...
P.S. We proberen weer wat foto's op de weblog te zetten (zie fotolink rechts) Dus als je dat leuk vindt check deze wanneer je tijd hebt! (ook nog van onze laatste dag in Bangkok met Harry en Tiny!)