Laos

Bam! Vliegen we weer met onze neus tegen de cabine van de pickup-truck aan.
Onze chauffeur heeft besloten weer eens onverwachts op de rem te gaan staan. We zitten in de laadbak van een ”Jumbo”, onderweg naar de Nam Lik rivier (vlakbij Vientiane) voor een dagje kajakken. Ditmaal stoppen we om een brief in een roze envelop op te pikken. Naast mensenvervoer en allerlei andere soorten goederen doet deze Jumbo ook aan postbezorging. Tegenover ons zit een vrouw haar baby borstvoeding te geven. Ze heeft een decoupeerzaag bij zich; we hebben een vaag vermoeden dat ze niet op weg is naar het consultatiebureau...Zo reizen we verder over een stoffige weg, regelmatig stoppend voor nieuwe vrachtjes. De weg is op sommige plekken verhard, maar is vaker een puistige met kraters ontsierde gravelweg dan de wegen die wij in Nederland gewend zijn. Af en toe trotseren we het opstuivende rode stof en steken we ons hoofd buiten de pickup om te zien waar we rijden. 1 lange weg met wat bebouwing en hutjes aan de zijkant, dwarswegen die slechts bestaan uit gestampte aarde en aan de horizon de trillende lucht, want ja het is erg warm hier in Laos!

2 weken eerder: We zitten in Luang Prabang, een van de mooiste steden in Azie volgens de boekjes. Deze keer hebben ze gelijk: het is hier wonderschoon. LP heeft meer sfeer dan een mens kan verwerken. Geen wonder dat UNESCO dit tot world heritage plaats heeft gebombardeerd, zodat dit allemaal bewaard kan blijven voor toekomstige generaties. In dit stadje zien en merken we ook de franse invloeden die zijn overgebleven uit de tijd dat Laos nog tot het Franse Indochine behoorde (samen met Vietnam en Cambodja). Franse architectuur, Franse woorden op borden, baguettes met La Vache qui rit en veel heel veel Fransen die op bezoek zijn in het land waar ze ooit de baas hebben gespeeld....(gelukkig nu niet meer!). Ondanks de toeristen hier is het geen hectische plek, het is erg rustig qua verkeer zodat je heel relaxed met je fietsje kunt rondfietsen. We komen er later in Vientiane (de hoofdstad van Laos) achter dat dit rustige verkeersbeeld overal in Laos van toepassing is. Wat een verademing na het drukke Thailand! We lopen een beetje rond, bekijken wat bezienswaardigheden en genieten van de prachtige omgeving. Wat opvalt is dat kinderen in Laos al jong moeten werken voor hun kostje. In tegenstelling tot het rijkere Thailand zitten kinderen hier niet vanzelfsprekend op school. We horen van
een andere reiziger dat er wel scholen zijn, maar dat de ouders liever opteren om de kinderen maar te laten werken. Verder is er vaak ook geen geld om kinderen die wat verder weg wonen te vervoeren naar school. Zo komen we in LP Pun en Tom tegen. Broer en zus die de kost verdienen met het verkopen van armbandjes en andere prullaria. Als wij in eerste instantie aangeven niets te willen kopen, besluiten de twee dan maar een kleine pauze te houden. Ze diepen allebei wat geld op uit hun portomoneetjes die ze om hun nek hebben hangen en kopen een bekertje yoghurt en een zakje chips. Pun, slimme meid die ze is, gaat naast Wendy zitten om haar yoghurt te
eten. Ondanks dat ze op hun leeftijd al hard aan de slag moeten en daardoor
volwassener overkomen dan ze zijn, zie je het kind er toch doorheen. Ze zitten met bungelende beentjes op het bankje te genieten van hun snack en kletsen en plagen elkaar zoals kinderen op die leeftijd doen. Wendy vraagt aan Pun hoe oud ze is. Ze is 10 en Tom is haar oudere broer. We vragen of ze naar school gaat, maar dat begrijpt ze niet echt. Aangezien ze midden op de dag buiten staan te verkopen zal dat wel niet zo zijn. Ze schijnen de armbandjes e.d. zelf te maken (wanneer doen ze dat dan vragen we ons af: in de avonduren als ze niet aan het verkopen zijn?). we proberen nog wat andere dingen te vragen maar het blijft lastig als je niet dezelfde taal spreekt. Pun heeft zo’n ontwapende glimlach dat we graag een foto van haar
met Wendy willen maken na onze leuke poging tot een gesprekje. Tuurlijk mag dat maar dan moeten we wel wat kopen van haar! Tom haar broer kijkt hierbij ook vragend. Wij lopen dus nu met twee identieke armbandjes rond. Eentje van Pun en eentje van Tom. Maar voor ons gevoel is dat slechts een kleinigheidje want we hebben de jonge verkopers blij gemaakt met een verkoop (ze zien dat als geluk als ze weer wat verkopen, onder het uitroepen van ’lucky, lucky’ zwaaien ze met het gekregen geld over de weinige koopwaren die ze hebben). Ons levert het een mooie herinnering en foto op aan deze o zo volwassen kinderen...

Zelfs het paradijs van LP dient op een gegeven moment achter gelaten te worden voor een nieuwe bestemming. We reizen door naar Vang Vieng, wat een soort reizigers enclave is met veel natuurschoon. De busreis ernaar toe voorspelt al veel goeds. Langs prachtige kalksteenbergen en groene valleien zakken we af naar het zuiden. Dit is nog echt onherbergzaam ruig gebied. Vanuit het busje is het genieten geblazen van het uitzicht. Na elke haarspeldbocht ontvouwt zich elke keer weer overweldigend natuurschoon. Dus maar niet denken aan de weinige centimeters die het busje scheidt met de afgrond...Vang Vieng is in eerste instantie een beetje teleurstellend,
zeker na het sfeervolle Luang Prabang. Het dorpje lijkt wel neergeplant te
zijn in de middle of nowhere slechts bedoeld om het de voorbijkomende
reiziger naar de zin te maken. Na wat rond te lopen doorzien we dat het Vang Vieng gelukkig meer te bieden heeft dan een straat vol toeristenrestaurants en hotels. Het plaatsje wordt omgeven door Kalksteenrotsen die willekeurig uit de grond geschoten te lijken zijn. Dit doorkruist door een rivier en omringd door bossen. Erg mooi! Wandelen, fietsen, grotten verkennen, kajakken, klimmen etcetera is hier allemaal
mogelijk. Maar de ultieme Vang Vieng activiteit (wat iedereen dan ook doet) is tuben over de rivier. In een tractorband heel relaxed over de rivier dobberen. Onderweg zijn er barretjes en waterschommels en trapezes. Erg toeristisch natuurlijk, maar daarom niet minder leuk...Want ondanks het banale van de barretjes langs de rivier en de vrolijke muziek overal, kan niets opwegen tegen de prachtige natuur waar we door heen dobberen!


Ok, dus nu zitten we in Vientiane. Het dagje kajakken hier in de buurt is ons goed bevallen. Ondanks dat we constant met onze Jumbo moesten stoppen hebben we nog een paar uren kunnen kajakken en dat was echt voldoende
(zwaar zeg dat peddelen!). Vientiane is zoals gezegd vrij rustig, voor een hoofdstad heeft het schrikbarend (of geruststellend) weinig verkeer. Het ademt daardoor rust en vrede uit. De Mekong is weer ruimschoots aanwezig. ’s Avonds genieten we van de prachtige zonsondergang aan deze rivier. Met ons vele andere reizigers en de plaatselijke bevolking. Zelfs zij kunnen geen genoeg krijgen van dit dagelijkse schouwspel, want mooi is het zeker! Lekker eten en een Beer Lao dragen bij aan ons gelukkige gevoel dat we in Vientiane zijn. Morgen inpakken en dan naar Hanoi, Vietnam....Dag Laos, voor voorlopig!