Wet wet wet

Waarom hebben we het niet bij zwemmen met dolfijnen gelaten... We snorkelen rond in het water. Wendy duikt achter Emelia weg; was dat nou een haai??!!! En wij zwemmen hier gewoon... Bibber angst, maar we hebben gehoord dat het kan, dus rustig blijven ademhalen en kijken naar deze mooie dieren. Oh nee opeens zijn het er erg veel, wat nu?? Waar is ons bootje gebleven, nee rustig blijven ademhalen, in en uit....
Emelia wenkt Wendy en kijkt van de ene naar de andere haai, Wendy kijkt, maar is nog niet helemaal gerust. Nog even blijven kijken dan... en na een tijdje veilig weer in ons bootje. We zijn op zoek geweest naar black tip reef haaien die zich ophouden in de vele riffen voor de kust van het eiland Koh Tao. Een totaal andere ervaring dan het toch wat meer relaxte zwemmen met dolfijen. Maar inmiddels is er ook wat tijd overheen gegaan sinds we van "Honey" de dolfijn lieve kusjes hebben gekregen.

Na het eiland Koh Chang (waar we met de dolfijnen hebben gezwommen) en Bangkok (waar we met name weer van het stadsleven hebben genoten) zijn we naar Krabi in het zuiden van Thailand vertrokken. Nadat we vermoeid uit de nachtbus rollen, brengt een pickup truck ons naar het eerste de beste resort wat ze ons aanbieden. Met een duffe kop en totaal gedesorienteerd (waar zijn we eigenlijk?) besluiten we maar om met "de flow" mee te gaan. Achterin de bak van de pickup kunnen we mooi rondkijken terwijl de wagen over de bochtige wegen scheurt. De omgeving rondom Krabi is vergeven met kalkrotsen die overal en nergens uit de grond geschoten lijken te zijn en meters boven ons uit doemen. Prachig om te zien! Af en toe zien we al een glimps van de zee. Opvallend is dat je hier in het zuiden de invloed ziet en hoort van het buurland Maleisie. Veel Thaise mensen hier zijn geen boedhist maar moslim. We zien dan ook veel minaretten van moskeeen en horen de roep voor het gebed.

Ons eerste onderkomen hier blijkt wat verder weg van de "actie" dan verwacht. Het is echter wel een mooie rustige plek. Maar we willen ook nog wat zien en doen, dus de volgende dag verhuizen we per pickup truck naar Ao Nang, waar we een heel wankel longtail bootje pakken naar het schiereiland Railay. We houden angstvallig onze tassen zo hoog mogelijk op ons lichaam, aangezien we eerst door de branding moeten waden om bij het bootje te komen. Gelukkig hebben we een "droogtas" in Koh Chang aangeschaft voor dit soort omstandigheden, waarin onze spullen zitten die niet nat mogen worden. Enne het gaat nog natter worden, zeker met het Songkran festival in zicht, waar heel water in omgaat. Maar daarover later meer. Railay is een prachtig schiereiland waar je alleen met de boot kan komen. Het gedeelte waar Railay vastzit aan het vasteland bestaat namelijk uit gigantische kalkrotsen. Eigenlijk is Railay 1 groot park van rotsen, met daartussenin, prachtige baaien met witte stranden. We gaan op ontdekkingstocht en vinden dan ook het een na het andere mooie strand omgeven door kalksteenrotsen! Stel je een pad voor wat door de jungle loopt, langs een rots van 50 meter hoog. Het is een beetje schemerig, opeeens zie je wat meer licht en loop je rechtstreeks het zonlicht in. Een wit strand met een diepblauw soms groene zee spreidt zich voor je uit. In de verte doemt er een rots uit het water, begroeid en wel. Dit alles omlijst door meer rotsen aan weerszijden van het strand, alsof je veilig omarmt wordt door de bergen...
En omarmd worden die rotsen hier, want Railay is naast een strandbestemming ook een mekka voor rotsklimmers. We gaan dan ook met een gids en een andere klimmer mee om een paar rotsen te beklimmen. Emelia om te klimmen en Wendy met het fototoestel in de aanslag. Wat is het toch anders dan indoor klimmen! Hier is het constant op zoek gaan naar de natuurlijke greepjes en voetplekjes i.p.v. op kleurgrepen klimmen. Maar wat is het leuk! En het uitzicht als je je eindelijk naar boven hebt kunnen hijsen is overgetelijk! Zo mooi!
We zijn niet de enige hier die klimmen. Veel mensen om ons heen zijn op allerlei niveau ook bezig. Wat erg prettig is voor de sfeer op Railay. Klimmers creeren wel een bepaalde relaxte sfeer hier, die in prettig contrast staat met de luxe resort gasten die hier ook rondlopen of eigenlijk moeten we zeggen, met name rondliggen op het strand of naast het zwembad....Het blijkt dat we niet zulke bruinbakkers zijn, dus niet hele dagen op het strand voor ons, maar tussendoor ook wandelen, rondkijken, snorkeltripjes (naar Ko Phi Phi), foto's maken en natuurlijk lekker luieren.

We horen in Railay dat het komende tijd heel druk gaat worden vanwege het Songkran festival. Het Thaise nieuw jaar wordt daar mee ingeluid. Veel Thaise mensen hebben dan vakantie en gaan op pad. We besluiten deze stroom van mensen voor te zijn en Railay de dag voor Songkran te verlaten voor Koh Tao. We hebben mazzel: we zitten met z'n tweeen prinsheerlijk in een minibus. Lekker de ruimte dus als we naar Surat Thani sjeezen aan de andere kant van de Thaise kust (oostkant). Hier pakken we de nachtboot naar Koh Tao. Dit is een ervaring op zich. De boot lijkt een beetje op een vistrawler. Bovenop een overdekte dek/cabine waar allemaal matrassen in liggen. Hier slapen we als sardientjes in een blik met een stuk of 50 personen, Thais en van het reizigerssoort. Zo tuffen we de nacht in die eindigt met een nogal ruwe aankomst in Koh Tao. De laatste uren van de tocht begint het namelijk te regenen en de zee begint op te spelen. Gelukkig hebben we nog wat reispilletjes bij ons...

Een nat Koh Tao verwelkomt ons. Hoe toepasselijk aangezien vandaag ook het Songkran festival is begonnen. Hiermee wordt het Thaise nieuw jaar gevierd. Dit doet men door met veel water naar elkaar te gooien om elkaar een schoon en daarmee goed nieuw jaar te wensen (een schone lei, door het oude jaar weg te spoelen). Nadat we ons geinstalleerd hebben in Ao Leuk. Een kleine rustige baai op Koh Tao, lopen we naar het dorp en kopen daar twee waterpistooltjes in de vorm van het clownvisje "Nemo". We zijn namelijk al meerder malen drijfnat gemaakt door feestvierders met emmers water en supersoakers die allerlei plekken staan opgesteld of voorbijrijden in pickup trucks. We moeten ons toch kunnen verdedigen! Naast het watergooien wordt er ook met talkpoeder gegooid. Dus je kunt je wel voorstellen hoe we eruit hebben gezien.
Koh Tao is klein en daardoor rustig. Weinig verkeer en maar 1 geasfalteerde weg van Noord naar Zuid. Weinig feestvierders ook omdat veel mensen hier hun open water PADI willen halen of hoger niveau. Veel duikscholen dus hier. Wij maken ook nog twee fundives, die voor Emelia (dankzij een zeeziek pilletje) een stuk soepeler verlopen dan anders. Voor de rest genieten we ontzettend van de rust en vrede hier op het eiland. We beleven hier het ultieme eilandgevoel waar dagen in elkaar opgaan en we eigenlijk niet meer weten wat voor dag het vandaag is. We zeggen vaak tegen elkaar: "Hoe laat is het?" En zeggen dan als reactie daarop: "Maakt het wat uit dan!". Ondanks het weinige besef van tijd hier moeten we bij de les blijven. We hebben nog anderhalve week, dus we besluiten nog 1 eiland te gaan bezoeken voordat we teruggaan naar Bangkok. Omdat we daar ook begonnen zijn aan het begin van de reis besluiten we om de cirkel rond te maken en terug te gaan naar ons resort op Koh Samui. Het is weer heerlijk om hier mee te doen aan de ochtendmeditatie, volledig wakker te worden door mee te bewegen in de yogaklas en ons lichaam en geest te voeden met eerlijk en gezond eten. Fijn om weer terug te zijn! Hier zijn we de reis echt begonnen en hier gaan we deze ook beeindigen. We zijn daarna nog twee dagen in Bangkok (wat voor ons als een soort thuisstad voelt) en vliegen op de 29ste terug om op Koninginnedag weer op Nederlandse bodem te landen.