Springrolls & Rice Noodles

Vanuit het vredige Laos staan we nu opeens in het overvolle, hectische Hanoi (hoofdstad van Vietnam). Overal om ons heen wordt geclaxoneerd en er rijden meer scooters en brommers rond dan we ooit bij elkaar hebben gezien (later blijkt dat iedereen aan het rondrijden is vanweg TET). Lijkt het zo of zijn de mensen hier net iets minder vriendelijk? Ze zijn in ieder geval gehaaster dan we tot nu toe in Azie hebben mogen ervaren, en dat is voor ons even wennen, komend uit het zoals boven al beschreven rustige Laos.

In Hanoi staan onze vrienden Danny en Bas ons op te wachten, heel fijn maar ook raar om hen hier te ontmoeten. Hanoi voelt door hun aanwezigheid een stuk vertrouwder en minder exotisch. Zeker als we onze eerste avond in een "westerse" stijl restaurant met z'n vieren wat eten, voelt het net alsof we even weer in Nijmegen zijn. Ook heel leuk voor de verandering! Zij reizen komende tijd een stuk met ons mee.
De dag dat we aankomen wordt het Tet feest gevierd in Vietnam (Vietnamees oud en nieuw). Tijdens het Tet feest worden alle overledenen herdacht. Ze komen terug naar de aarde, waar in elk huis voor hen geofferd wordt. We zien op kleine tafeltjes veel etenswaar liggen (de kippen zijn niet aan te slepen...) en ruiken overal de geur van wierrook en offer vuurtjes. We bewonderen het grote vuurwerk spektakel aan het meer samen met duizenden vietnamezen. Ooohs en aaahs en geklap en gejuich bij elke mooie fontein van licht en kruit! Erg leuk! Om 00.00 's nachts worden we uitgenodigd bij de familie van het hotel om daar oud en nieuw te komen vieren. We worden volgestopt met traditionele "lekkernijen"; voor ons helaas niet echt een traktatie (jammer dat de springroll; oftewel de vietnamese loempia niet op het menu staat; want dat is ons favoriete voorgerecht gedurende ons verblijf in Vietnam: hoe kan het ook anders :-)! Maar als de oma des huizes (of in dit geval des hotels) breed glimlachend je glas blijft inschenken met een soort wijn en je bord volgooit met eten, kun je niets anders dan glimlachend meedoen.

We besluiten Hanoi te verlaten en vertrekken naar het bergachtige Noord-westen van Vietnam, waar nog veel bergvolkeren proberen op authentieke wijze te leven. Later blijkt in een gesprek met onze gids dat dit steeds moeilijker wordt met alle verlokkingen van de economische vooruitgang voortkomend uit het toerisme.
We trekken vanuit Sapa naar een aantal dorpen; de paden die we volgen zijn omringd door prachtige rijstterrassen in alle kleuren groen. De locale bevolking (met name Black Hmong) loopt met ons mee. Ze proberen onze aandacht te trekken door te vragen hoe we heten, waar we vandaan komen en hoeveel broers en zussen we hebben. Erg knap dat ze door het vele contact met toeristen een aardig mondje engels spreken. Als we Holland zeggen, dreunen ze op: "Holland: small country, tall people". Van wie zouden ze dat geleerd hebben? ;-)Maar in eerste instantie zijn de gesprekjes bedoeld om hun sieraden verkopen: "Ohh buy from me" horen we van de kinderen die samen met hun moeders zo hun bestaan vormen. "You promise!!!" hoe kun je een verongelijkt kindergezichtje dan nog weigeren iets aan je te verkopen...We lopen daardoor al snel met wat extra armbandjes rond. Onze gids Pet kijkt wat bedrukt. Bij navraag blijkt dat ze problemen heeft met haar Red Dzao achtergrond. De Red Dzao is een bergvolk dat sinds mensenheugenis leeft volgens bepaalde tradities. Tradities spelen een grote rol in het dagelijkse leven. Pet's ouders willen dat ze het gidsen opgeeft en terug komt naar het dorp waar uithuwelinking en rijstverbouwen haar te wachten staat. Dit staat lijnrecht tegenover Pet's toekomstdromen, namelijk het zelf kiezen van een partner en hogerop komen in deze wereld (het liefst in Ho chi Min city!)Ze heeft het er moeilijk mee en is bang dat haar ouders naar Sapa komen om haar naar huis mee te nemen.
We overnachten 2 nachten bij de locale bevolking, waar we de heerlijkste maaltijden te eten krijgen ( hoe doen ze dat op alleen een open vuurtje??) en worden getracteerd op heerlijke zelfgemaakte rijstwijn! Door Pet ook wel "happy water" genoemd. Enne happy wordt die Pet er wel van...

Na onze avonturen in Sapa is het een beetje bijkomen op de boot in Halong Bay. Halong Bay ligt in de golf van Tonkin en is in feite een stuk zee waar honderden rotsen vanuit het water omhoog komen. Onwerkelijk en adembenemend mooi. Ondanks dat we bewolkt weer hebben genieten we vanaf het dek van mooie uitzichten en een prachtige sterrenhemel wanneer de avond valt. wederom valt er culinair veel te genieten. Het eten op de boot is geweldig met veel vis en ander lekkers uit de zee. Hoogtepuntje is ook de gigantische grot die we bezoeken, maar we laten de foto's wel spreken over dit gebied.


We reizen van het noorden richting het midden van Vietnam, de keizerlijk stad Hue staat op het programma. Hiervoor nemen we de nachttrein. De rit van 15 uur is een ware uitputtingsslag. We zitten namelijk op kunststof stoelen gedurende de hele rit, weinig beenruimte, veel harde vietnameze jengelmuziek en bij elk station de lucht van urine...een hele ervaring! We troosten ons met het feit dat er nog een treinklasse is die het slechter heeft, namelijk de passagiers op de houten banken.
Hue heeft als grote trekker de DMZ toer. Iedereen die naar Vietnam komt kan niet om het stukje geschiedenis heen wat bij ons de Vietnam oorlog heet en door de vietnamezen heel toepasselijk de Amerikaanse oorlog wordt genoemd. De DMZ (DeMilitarized Zone) toer neemt je mee naar een aantal plekken in Vietnam waar de oorlog z'n sporen diep heeft nagelaten. Indrukwekkend en tegelijkertijd ook leerzaam omdat het ons een beetje inzicht biedt in de impact van de oorlog voor de vietnamezen. Daarnaast wordt ook weer duidelijk hoe gruwelijk en onzinnig oorlog is. Bekende termen zoals: tet-offensief, Hamburger hill, Ho chi minh en Vietcong worden door de uitstekende gids uitgelegd en in de geschiedenis geplaatst en krijgen hierdoor meer betekenis, dan alleen maar namen die je kent van amerikaanse films over de oorlog. De impact van de oorlog is nu nog te zien en te voelen. Waar ooit bossen en wouden hebben gestaan is het nu kaal of voorzichtig weer aan het groeien. Bommen en chemische ontbladeringsmiddelen zoals Agent Orange hebben veel schade aangericht. De bevolking heeft nu nog te lijden van de chemische troep die de Amerikanen hebben uitgestort over dit land. Veel verminkingen, afwijkingen en handicaps bij vietnamezen zijn schrijnend om te zien(onze buschauffeur heeft 2 extra duimen...).

Na een korte stop in Hue reizen we door naar Hoi An. Een openlucht museum met al haar mooie rustieke gebouwen en straatjes. Gelegen aan een schattig haventje; doet Hoi An qua architectuur en met name kleuren een beetje denken aan Mexico. Erg leuk om rond te slenteren en een koffie te pakken op de vele terassen. Dat doen we dus veel! Wendy en Danny doen ook nog mee aan een kookcursus en kunnen nu dus rijstnoedels maken! Verder doen we hier niet zoveel behalve dan heel veel shoppen, want dat is hier ook erg leuk! Zelfs Bas doet mee!

Na al dat geshop zijn we weer toe aan wat rust. De temperaturen zijn inmiddels ook behoorlijk gestegen nu we zuidelijker zijn afgezakt. Op naar het strand dus!
In Nha trang een mooie badplaats rusten we even uit van alle indrukken die we op hebben gedaan. Wendy, Emelia en Danny gaan een dagje duiken en Bas vermaakt zich op het vasteland. Met nog een paar dagen over van de vakantie van Danny en Bas moeten we richting Ho Chi Minh stad, waar hun vliegtuig vertrekt naar Nederland.

Ho Chi Minh, door veel vietnamezen nog stug Saigon genoemd is in alle opzichten een heel andere stad dan Hanoi. Groter en bruisender is het absoluut geen tegenvaller. Hier zie je terug dat Vietnam op de drempel staat naar meer welvaart. Maar voor wie? Alleen voor een kleine groep mensen lijkt het. Want naast de vele borden die de opening van Gucci en andere dure merkwinkels aankondigt, lopen hier om 1 uur 's nachts kinderen van 10 over straat sigaretten te verkopen! Armoede is hier zeer aanwezig ondanks de tekenen van westerse welvaart in de stad. Schokkend om de verschillen zo duidelijk te zien.
Wel fijn is te merken dat de grote amerikaanse ketens nog niet hun intrede hebben gedaan. Die enge clown van Mc Donalds staat hier nog niet te zwaaien op straat. Wel is er een vietnamese variant op de gouden M: Lotteria! Logo lijkt verdacht veel op het amerikaanse voorbeeld. Maar hoe lang blijft de Lotteria nog alleenheerser in hamburgerland? Gelukkig houden de meeste vietnamezen het nog bij Pho (spreek uit: Foe) een rijstnoedelsoep dat als nationaal gerecht kan worden beschouwd. Iedereen eet het hier op elk moment van de dag. Je hebt zelfs Pho ketens zoals Pho 2000 waar Bill Clinton ook nog van een Pho heeft genoten. Voor Danny en Bas helaas even geen Pho meer (maar Danny kan het nu ook thuis maken!) want ze vliegen terug naar Nederland.We nemen afscheid van onze vrienden en kijken terug op een fijne tijd met z'n vieren. Wat gaan drie weken snel voorbij! Het zal wennen zijn om straks weer 3 weken vakantie te hebben als je gewend bent aan een aantal maanden...We merken dat het reistempo er behoorlijk ingehakt heeft. Echter het reistempo gaat vanaf nu weer een tandje lager, omdat we merken dat we daar weer behoefte aan hebben. Voor ons wordt het weer wennen met z'n tweeen. Met z'n vieren is toch wel erg gezellig! maar met nog bijna twee maanden te gaan verheugen we ons ook op de nieuwe avonturen en ervaringen! Af en toe overvalt ons het verlangen om een kort bezoekje aan het thuisfront te brengen (zeker nu we Bas en Danny uitzwaaien), hoe zou het daar zijn? Hoe gaat het met iedereen? Een dubbel gevoel, waaruit maar weer blijkt: "Home is where the heart is"

Laos

Bam! Vliegen we weer met onze neus tegen de cabine van de pickup-truck aan.
Onze chauffeur heeft besloten weer eens onverwachts op de rem te gaan staan. We zitten in de laadbak van een ”Jumbo”, onderweg naar de Nam Lik rivier (vlakbij Vientiane) voor een dagje kajakken. Ditmaal stoppen we om een brief in een roze envelop op te pikken. Naast mensenvervoer en allerlei andere soorten goederen doet deze Jumbo ook aan postbezorging. Tegenover ons zit een vrouw haar baby borstvoeding te geven. Ze heeft een decoupeerzaag bij zich; we hebben een vaag vermoeden dat ze niet op weg is naar het consultatiebureau...Zo reizen we verder over een stoffige weg, regelmatig stoppend voor nieuwe vrachtjes. De weg is op sommige plekken verhard, maar is vaker een puistige met kraters ontsierde gravelweg dan de wegen die wij in Nederland gewend zijn. Af en toe trotseren we het opstuivende rode stof en steken we ons hoofd buiten de pickup om te zien waar we rijden. 1 lange weg met wat bebouwing en hutjes aan de zijkant, dwarswegen die slechts bestaan uit gestampte aarde en aan de horizon de trillende lucht, want ja het is erg warm hier in Laos!

2 weken eerder: We zitten in Luang Prabang, een van de mooiste steden in Azie volgens de boekjes. Deze keer hebben ze gelijk: het is hier wonderschoon. LP heeft meer sfeer dan een mens kan verwerken. Geen wonder dat UNESCO dit tot world heritage plaats heeft gebombardeerd, zodat dit allemaal bewaard kan blijven voor toekomstige generaties. In dit stadje zien en merken we ook de franse invloeden die zijn overgebleven uit de tijd dat Laos nog tot het Franse Indochine behoorde (samen met Vietnam en Cambodja). Franse architectuur, Franse woorden op borden, baguettes met La Vache qui rit en veel heel veel Fransen die op bezoek zijn in het land waar ze ooit de baas hebben gespeeld....(gelukkig nu niet meer!). Ondanks de toeristen hier is het geen hectische plek, het is erg rustig qua verkeer zodat je heel relaxed met je fietsje kunt rondfietsen. We komen er later in Vientiane (de hoofdstad van Laos) achter dat dit rustige verkeersbeeld overal in Laos van toepassing is. Wat een verademing na het drukke Thailand! We lopen een beetje rond, bekijken wat bezienswaardigheden en genieten van de prachtige omgeving. Wat opvalt is dat kinderen in Laos al jong moeten werken voor hun kostje. In tegenstelling tot het rijkere Thailand zitten kinderen hier niet vanzelfsprekend op school. We horen van
een andere reiziger dat er wel scholen zijn, maar dat de ouders liever opteren om de kinderen maar te laten werken. Verder is er vaak ook geen geld om kinderen die wat verder weg wonen te vervoeren naar school. Zo komen we in LP Pun en Tom tegen. Broer en zus die de kost verdienen met het verkopen van armbandjes en andere prullaria. Als wij in eerste instantie aangeven niets te willen kopen, besluiten de twee dan maar een kleine pauze te houden. Ze diepen allebei wat geld op uit hun portomoneetjes die ze om hun nek hebben hangen en kopen een bekertje yoghurt en een zakje chips. Pun, slimme meid die ze is, gaat naast Wendy zitten om haar yoghurt te
eten. Ondanks dat ze op hun leeftijd al hard aan de slag moeten en daardoor
volwassener overkomen dan ze zijn, zie je het kind er toch doorheen. Ze zitten met bungelende beentjes op het bankje te genieten van hun snack en kletsen en plagen elkaar zoals kinderen op die leeftijd doen. Wendy vraagt aan Pun hoe oud ze is. Ze is 10 en Tom is haar oudere broer. We vragen of ze naar school gaat, maar dat begrijpt ze niet echt. Aangezien ze midden op de dag buiten staan te verkopen zal dat wel niet zo zijn. Ze schijnen de armbandjes e.d. zelf te maken (wanneer doen ze dat dan vragen we ons af: in de avonduren als ze niet aan het verkopen zijn?). we proberen nog wat andere dingen te vragen maar het blijft lastig als je niet dezelfde taal spreekt. Pun heeft zo’n ontwapende glimlach dat we graag een foto van haar
met Wendy willen maken na onze leuke poging tot een gesprekje. Tuurlijk mag dat maar dan moeten we wel wat kopen van haar! Tom haar broer kijkt hierbij ook vragend. Wij lopen dus nu met twee identieke armbandjes rond. Eentje van Pun en eentje van Tom. Maar voor ons gevoel is dat slechts een kleinigheidje want we hebben de jonge verkopers blij gemaakt met een verkoop (ze zien dat als geluk als ze weer wat verkopen, onder het uitroepen van ’lucky, lucky’ zwaaien ze met het gekregen geld over de weinige koopwaren die ze hebben). Ons levert het een mooie herinnering en foto op aan deze o zo volwassen kinderen...

Zelfs het paradijs van LP dient op een gegeven moment achter gelaten te worden voor een nieuwe bestemming. We reizen door naar Vang Vieng, wat een soort reizigers enclave is met veel natuurschoon. De busreis ernaar toe voorspelt al veel goeds. Langs prachtige kalksteenbergen en groene valleien zakken we af naar het zuiden. Dit is nog echt onherbergzaam ruig gebied. Vanuit het busje is het genieten geblazen van het uitzicht. Na elke haarspeldbocht ontvouwt zich elke keer weer overweldigend natuurschoon. Dus maar niet denken aan de weinige centimeters die het busje scheidt met de afgrond...Vang Vieng is in eerste instantie een beetje teleurstellend,
zeker na het sfeervolle Luang Prabang. Het dorpje lijkt wel neergeplant te
zijn in de middle of nowhere slechts bedoeld om het de voorbijkomende
reiziger naar de zin te maken. Na wat rond te lopen doorzien we dat het Vang Vieng gelukkig meer te bieden heeft dan een straat vol toeristenrestaurants en hotels. Het plaatsje wordt omgeven door Kalksteenrotsen die willekeurig uit de grond geschoten te lijken zijn. Dit doorkruist door een rivier en omringd door bossen. Erg mooi! Wandelen, fietsen, grotten verkennen, kajakken, klimmen etcetera is hier allemaal
mogelijk. Maar de ultieme Vang Vieng activiteit (wat iedereen dan ook doet) is tuben over de rivier. In een tractorband heel relaxed over de rivier dobberen. Onderweg zijn er barretjes en waterschommels en trapezes. Erg toeristisch natuurlijk, maar daarom niet minder leuk...Want ondanks het banale van de barretjes langs de rivier en de vrolijke muziek overal, kan niets opwegen tegen de prachtige natuur waar we door heen dobberen!


Ok, dus nu zitten we in Vientiane. Het dagje kajakken hier in de buurt is ons goed bevallen. Ondanks dat we constant met onze Jumbo moesten stoppen hebben we nog een paar uren kunnen kajakken en dat was echt voldoende
(zwaar zeg dat peddelen!). Vientiane is zoals gezegd vrij rustig, voor een hoofdstad heeft het schrikbarend (of geruststellend) weinig verkeer. Het ademt daardoor rust en vrede uit. De Mekong is weer ruimschoots aanwezig. ’s Avonds genieten we van de prachtige zonsondergang aan deze rivier. Met ons vele andere reizigers en de plaatselijke bevolking. Zelfs zij kunnen geen genoeg krijgen van dit dagelijkse schouwspel, want mooi is het zeker! Lekker eten en een Beer Lao dragen bij aan ons gelukkige gevoel dat we in Vientiane zijn. Morgen inpakken en dan naar Hanoi, Vietnam....Dag Laos, voor voorlopig!

Een intense tijd...

Waar zullen we beginnen deze keer? Gewoon maar bij het begin lijkt ons...

Harry en Tiny (Wendy's ouders) zijn in Bangkok aangekomen. Het is fijn ze weer te zien. We willen ze graag van alles laten zien hier; maar eerst lekker samen van het thaise eten genieten en over al onze en hun belevenissen kletsen. Omdat ze met een groepsreis mee zijn (Djoser) zien we ze slechts 2 dagen in Bangkok. Daarna vertrekken ze richting het oosten waar wij ze over een paar dagen achterna reizen om met hen te gaan wandelen in het Khao Yai National Park.
De dag dat we willen vertrekken krijgen we een telefoontje (lang leve de mobiel), het is de reisleider van djoser; waarom belt hij nou?? Hij vertelt ons dat het niet goed gaat met Harry, hij kan niet meer praten en lopen gaat erg moeilijk. Het zou wel eens een beroerte kunnen zijn vertelt hij ons, ze moeten zo snel mogelijk terug naar Bangkok om naar een goed ziekenhuis te gaan.
He? Wat zegt hij allemaal?? Dat kan helemaal niet!! Het gaat toch goed met hem dat hebben we een paar dagen geleden nog gezien!! Wat er op zo'n moment in je omgaat is moeilijk te beschrijven......
We vertrekken in alle haast en paniek ook naar het ziekenhuis, maar het duurt lang voordat de ambulance met Harry en Tiny er zijn, ze zitten inmiddels een aantal uren van Bangkok vandaan.
Het wachten op de ambulance maakt het er niet makkelijker op: " hoe zal hij eruit zien, kunnen we dit wel aan??"
Eindelijk zien we een ambulance (die vanuit Kanchanaburi is vertrokken) aankomen. Tiny ziet er verslagen uit. Harry lijkt ons niet te herkennen, hij reageert niet wanner hij naar ons kijkt.
Harry gaat direct onder de scan en wij gaan op de automatische piloot alles regelen, verzekering, ziekenhuis, hotel.

De eerste 3 dagen zijn kritiek vertelt de arts ons (in deze periode kan het nog alle kanten opgaan, dus Harry's toestand zou mogelijk nog kunnen verslechteren). De artsen willen onderzoeken waar de oorzaak ligt van de beroerte en geven opdracht voor een scan en een hartfilm..
Na 3 dagen is de kritieke fase voorbij, en alles is gelukkig stabiel gebleven! De oorzaak is inmiddels ook bekend: hij heeft een herseninfarct gehad waardoor er schade is ontstaan in zijn linkerhersenhelft, dit houdt in dat met name zijn spraakgebied is aangetast. Hij mag van de I.C. af naar een reguliere kamer. Het is heel normaal hier dat wij ten alle tijde bij hem mogen zijn en dat zijn we dan ook. We wisselen elkaar af zodat een van ons dag en nacht hem gezelschap kan houden. Belangrijk omdat hij zeker in de eerste dagen moeite heeft te communiceren met de verpleegsters en de artsen.
Met de dag zien we het gelukkig beter met hem gaan, zijn spraak komt langzaam weer op gang, hij krijgt logopedie en fysiotherapie. De arts komt elke dag met ons praten en neemt werkelijk alle tijd, ook de verpleging is erg aardig en komen bij het minste geringste voor je langs, dat voelt warm en welkom (hoe raar dan ook).
Het is een intense tijd hier in het ziekenhuis met z'n vieren. We zijn iedere minut van de dag bij elkaar en delen alle emoties. Wij beseffen ons dat we er in Nederland nooit zo intensief voor Harry en ook Tiny zouden kunnen zijn en genieten hier ondanks alles van.
Na 14 dagen mogen Harry en Tiny terug naar Nederland vliegen. Wij besluiten hier te blijven omdat we gelukkig zien dat het steeds beter gaat en er vanuit Nederland komt een verpleger overkomt om samen met hen terug te reizen. Het voelt vreemd dat ze terug vliegen na deze intensieve en emotionele tijd.......We genieten nog van onze laatste dag met z'n vieren in Bangkok.

Wij pakken de draad weer op en reizen af naar Chang Mai (Noord Thailand).
Een stad waar we eindelijk weer wat frisse lucht kunnen opsnuiven in een natuurlijke omgeving. We zijn van plan hier even bij te komen van de afgelopen weken.
Echter na twee dagen volgt alweer een telefoontje: De opa van Wendy is overleden (Harry's vader). We wisten dat het niet goed met hem ging, maar hieraan dachten we even niet.
Wat moeten we doen? Vooral Wendy is in tweestrijd met haarzelf, wel of niet terug vliegen? Het is moeilijk en we worden heen en weer geslingerd van de ene naar de andere emotie. We bekijken de vluchten die er zijn, of juist niet zijn. We zouden zondag kunnen vliegen maar redden de begrafenis dan waarschijnlijk niet... Uiteindelijk besluiten we hier opa te herdenken en afscheid van hem te nemen op onze eigen manier. Na de begrafenis krijgen we weer wat rust, we weten dat alles goed verlopen is thuis en hebben zelf goed afscheid genomen. We merken dat we weer om ons heen kijken en ervan kunnen genieten.
We genieten van de natuur die Chang Mai ons biedt, gaan de jungle in en maken een trip naar het hoogste punt van Thailand. En ja we hebben een kookcursus gevolgd, dus ook Wendy kent nu de beginselen van de Thaise keuken en begrijpt Emelia nu beter wanneer ze dit thuis samen in praktijk gaan brengen!! (het thaise eten verveelt ons nog lang niet!)
Na een paar dagen vertrekken we van Chang mai naar de gouden driehoek: Birma, Laos en Thailand. We overnachten daar om de volgende dag over de Mekong naar Laos te varen richting Luang Prabang!

Wouw, wat is die tocht ongelooflijk mooi! We worden gedurende de hele tocht omgeven door een ruig bergachtig landschap! Af en toe onderbroken door kleine dorpjes en bijbehorende tafereeltjes.
Luang Prabang is een klein stadje midden in de ruige natuur ingeklemd tussen de Mekong en de Nham Ka rivier. We kunnen nog steeds niet geloven dat we hier echt rondlopen. Het is een verademing om hier te zijn, bijna geen auto's niet te veel toeristen, de stad ademt rust uit! We ontmoeten veel mensen hier, de sfeer is goed en we genieten van alles om ons heen!!
Vanuit hier trekken we verder Laos in, maar dat de volgende keer...
P.S. We proberen weer wat foto's op de weblog te zetten (zie fotolink rechts) Dus als je dat leuk vindt check deze wanneer je tijd hebt! (ook nog van onze laatste dag in Bangkok met Harry en Tiny!)

Koh Samui

Vanuit Bangkok zijn we met de nachtbus richting het zuiden van Thailand gereden. Een lange rit van 700 km plus nog een aantal uur op een boot. Een tocht die ons gelukkig vrij gemakkelijk vergaat doordat we redelijk kunnen slapen in de bus. Koh Samui is begin jaren 70 ontdekt door 2 reizigers en vanaf die tijd volgebouwd met alles om het de toerist naar de zin te maken! Normaliter niet het eiland waar we naartoe zouden gaan, maar we zijn hier gekomen met een ander doel dan feesten in 1 van de vele cafes hier aan de stranden (we zijn echter wel aangenaam verrast door de schoonheid van het eiland!)
Wij zoeken een rustig plekje op voor onze " reiniging" Het resort is mooi en vredig. De mensen die er komen, komen voor hetzelfde programma.
De dagen hier zien er hier allemaal hetzelfde uit. s morgens meditatie, soms yoga, af en toe luieren op het strand, op gezette tijden je ontgiftingsdrankjes drinken.. een bepaalde structuur waarbij je helemaal tot jezelf komt.In deze dagen komen we het resort dan ook bijna niet af, de etenslucht 'buiten' is moeiijk te verdragen. Onze kerst en oud en nieuw zijn dan ook rustig verlopen, samen was het goed zo. We vonden het erg leuk en lief dat zoveel mensen van thuis ons een gelukkig nieuwjaar hebben gewenst.


Het luieren, de rust en het ontgiften van ons lichaam heeft ons goed gedaan, het waren heerlijke dagen. We hebben weer heel veel energie en voelen ons voldaan en trots dat we dit hebben volbracht!
De relaxte sfeer was fijn maar nu staan we weer te popelen om te gaan reizen. We hebben weer de behoefte om dingen te gaan ondernemen, te zien, verrast te worden, te proeven, ruiken en voelen wat we vanaf nu volop gaan doen.

Inmiddels zijn we weer in Bangkok onze "thuisbasis". Voordat we het eiland verlieten hebben we ons nog afgevraagd hoe de sfeer hier zou zijn na de bomaanslagen.
Nu blijkt wel dat de sfeer niet veel veranderd is (het leven gaat door hier in de toeristengetto van Kao San), wel staan op elke drukke hoek van de straat militairen en zijn straten afgezet met hekken...Het tegenovergestelde effect hiervan is dat je je niet veiliger voelt hierdoor, eerder bewuster van de situatie.
We blijven nog een paar dagen hier, maar zullen al snel richting het noorden gaan reizen. Het leuke hiervan is dat we dat gedeeltelijk gaan doen met Wendy's ouders die vanmiddag voor het eerst voet zetten op Thaise bodem. We zijn benieuwd wat ze ervan gaan vinden!

Gelukkig Nieuw Jaar!

We wensen alle bezoekers aan onze weblog een gelukkig nieuw jaar en de beste wensen voor 2007! Hierbij een foto van ons neefje Niels, die met de dag groter wordt (en zo hoort het ook!)

Indonesie

Met een warm hart werden we ontvangen bij de familie van Emelia. Het eten stond al klaar op tafel en dus konden we zo aanschuiven.
Overdag hobbelden we mee met de dingen van alledag. S morgens gingen we naar de markt, waar Wendy trouwens de enige blanke was, af en toe voelde ze een hand op haar arm en werd veel bekeken. Er werden boodschappen gekocht voor de hele dag. Smiddags waren oom en tante druk met taarten bakken die ze verkochten aan mensen die deze bestelden voor de kerst. Wij dachten te helpen maar dat mocht niet helaas.... Daarna de taarten brengen naar de mensen, en tussendoor bij een eetstalletje langs de kant van de weg lekker eten. Aan eten is ons niet ontbroken dit bezoekje.. We werden erg verwend..
Emelia zag ook voor de eerste keer haar neefje en natuurlijk haar opa. Het waren fijne dagen die om zijn gevlogen. En dan natuurlijk ook weer afscheid nemen... zal het een thema worden in deze reis? het was moeilijk voor Emelia. Opa is al 95 jaar en we beseffen natuurlijk dat we niet ieder jaar hiernaartoe zullen gaan... Maar het was ook goed, het is inderdaad zo dat je nu hier zo ver weg intens beseft wat voor lieve vrienden en familie we hebben en dat we daar erg gelukkig mee zijn!!!!
Terug naar het vliegveld zijn Emelia en Wendy allebei ziek, al dat eten was waarschijnlijk iets te veel van het goede... Met een zakje onder de mond staan we in de rij van de douane.. (nee we hebben niets aan te geven! ) Dat was dus een lange vlucht....

We zijn inmiddels weer in Bangkok, nog een beetje slapjes van de reis en de fysieke ontberingen, maar gelukkig gaat het al weer wat beter met ons! Zondagavond stappen we in de bus naar Ko Samui een eiland aan de oostkust van Thailand. Daar zullen we kerst en oud en nieuw doorbrengen, alhoewel we totaal geen kerstgevoel hier hebben beleefd tot nu toe. Maar om die reden gaan we daar ook niet naartoe, zoals jullie wellicht weten ;-) (op Ko Samui gaan we naar een resort waar we de kerstgedachte op een andere manier willen beleven door een aantal dagen te vasten. Waarom? Omdat we er van overtuigd zijn dat het gezond is om eens in de zoveel tijd je lichaam schoon te maken van alles wat je in de loop der jaren in je mondje gestopt hebt en dat is niet niks! Verder denken we dat een schoon gezond lichaam ook onze geest positief zal beinvloeden. Maar dat is onze mening! In ieder geval zijn we niet de eersten en zeker niet de laatsten die dit doen. Voor degenen die bezorgd zijn: we worden goed begeleid hierin, dus denk aan ons als je met kerst je buikje vol eet!) Maar we kijken eerst wel hoe we ons voelen, wordt dus vervolgd! Fijne kerst en al jullie mooiste dromen gewenst in 2007!

Daar zijn we dan......

Vertrokken van Amsterdam naar Bangkok.... Dat moet toch mooi zijn?
Eenmaal in het vliegtuig kwamen alle emoties los, waar zijn we aan begonnen?
Nogmaals afscheid nemend in ons hoofd spoken er allerlei gedachten:
Waar zijn we aan begonnen? Waarom laten we al onze vrienden en familie achter in Nederland en blijven wij met z'n tweeen over?? Hebben we het wel goed genoeg met elkaar? gaan we het wel leuk vinden en we kunnen niet zomaar terug.....
Zo landen we dan ook op Bangkok, niks vreugde, plezier, jippie onze DROOMVLUCHT begint, huilend landen we en huilend gaan we het vliegtuig uit. Op naar onze bagage...
Wanneer we onze bagage op de bagageband aan zien komen komt er toch een glimlach bij ons op, we kijken elkaar aan en denken hetzelfde....Daar zijn we dan!!!!!

Buiten ruiken we de geur van riool, eten, wierrook en uitlaatgassen.. mmmm ja we zijn dan echt in Bangkok!!
Als zombies zitten we in de taxi; toch te weinig geslapen ondanks ons goede voornemen omdat toch zoveel mogelijk te doen in het vliegtuig. New Siam guesthouse is nog vredig rond 7.00 uur 's ochtends, die middag als we even geslapen hebben komen we er al snel achter dat het hectische Kao San Road slechts om de hoek is en de straat waar we zitten volloopt met verkeer en heel veel backpackers! Het is Lowlands in het groot qua sfeer. Veel jonge mensen met het backpackers uniform: dreads en allerlei soorten uitdossingen, maar vooral heel relaxed erbij kijkend, sloffend op hun sandalen. Opvallend zijn de gezinnen met kinderen die hier ook op vakantie zijn (of valt dit ons nu pas op ;-)Het kan dus!

Na twee dagen zitten we al in ons ritme, dat gaat sneller dan we dachten, alleen de jetlag laat nog sporen na: 's nachts worden we nog veel wakker. Overtuigd dat het al 7 uur 's ochtends is ipv 1 uur 's nachts. Maar dat komt ook wel goed, vooralsnog genieten we nog erg van Bangkok, we genieten van wat we zien, horen, ruiken en proeven(heerlijk dat thaise eten trouwens).